گزارش برنامه قله کول جنو



شرح برنامه

گزارش برنامه قله کول جنو  

مورخه 19 و 20 مهر 97

سرپرست : سعداله بیک زاده

شرکت کننده گان :

اعضاء باشگاه

خانم ها : نسرین صابری-نغمه بیک زاده الهام توکلی شادی میرزایی

آقایان : فیروز رسولی -سعداله بیک زاده وحید طاهری - رمضان محمدی سرشت- محمد گلباز- علی وهاب زاده

میهمانان :

خانم ها : مهزاد خاوریان کیمیا احمد نژاد-

آقایان : شهاب عمرانی- فرزان اورنگی- سعید عبدالمالکی

راهنمایان :

 آقایان  محمد خمسه و رسول میرزایی

تقسیم وظایف :

پشتیبان خانم شایسته اوروجی

تماس با پشتیبان خانم نغمه بیک زاده

راهنما تیغه ها و زمان دار  : آقای خمسه

راهنما مسیر نرمال : آقای رسول میرزایی

گزارش نویس و سرپرست : سعداله بیک زاده

جلودار آقای وحید طاهری

عقب دار روز اول آقای علی وهاب زاده  - روز دوم آقای محمدی سرشت

سرپرست تیم مسیر نرمال : خانم شادی میرزایی

عکاسان : آقایان گلباز طاهری عبدالمالکی و خانم : توکلی

امداد و نجات آقایان رسولی و عمرانی

مقدمه :

بعداز تصویب کارگروه کوهنوردی باشگاه و براساس مطالعات انجام شده از گزارش تیم های صعود کننده و پس از بررسی های فنی . بنا برآن شد تا دو تیم یکی پای تیغه ها و دیگری از مسیر شصت خدا  اقدام به صعود نمایند . لذا تیم صعود از تیغه ها بر اساس توانایی های مورد نیاز و تست در قله شاه دژ شامل : طی کردن دوره های سنگ نوردی و شرکت در تمرینات باشگاه یا تایید کارگروه کوهنوردی ) انتخاب و تیم مسیر شصت خدا نیز بر اساس توانایی های صعود به قله کول جنو که دومین قله فنی ایران است انتخاب گردیدند. و با عذرخواهی از کسانی که بنابر استاندارد های ایمنی تعریف شده نتوانستیم از همراهی شان بهرمند شویم برنامه اجرا گردید.

قله کول جنون را می توان شرقی ترین قله خط الرأس اشترانکوه یاد کرد . این قله را فنی ترین قله زاگرس می نامند . وجه تسمیه کول جنو را به چند صورت شنیده ایم و وجه تسمه ای که کوهنوردان بومی منطقه از آن می گویند این است که کول جنو را به “خانه جن ها” معنی می کنند ؛ می گویند در قدیم بهمن های سهمگینی از این کوه سرازیر می شده که باعث به وجود آمدن صداهای هولناک و خشن در منطقه میشده است و به همین دلیل نام این کوه را کول جنو گذاشته اند.

کول جنو قله‌ایی صخره‌ایی است که از جانب شمال غرب به قله شاه تخت و از جانب جنوب شرق مسیر خط الراس با کاهش تدریجی ارتفاع به جاده شول آباد می‌رسد که این قسمت شامل قله‌های صخره‌ایی کول‌آب، کول‌خشک، کول‌ممد، کول ‌طول‌له (طویله) و کول‌دیمه می‌شود.جان پناه "شادوران کامران سلیمانی" در ارتفاع تقریبی 3028 متری و در دامنه‌های شمالی کول جنو ساخته شده‌است که به جانپناه کول‌جنو هم معروف است. رایج‌ترین مسیر برای رسیدن به قله مسیری است که از روستای کمندان آغاز می‌شود و با گذر از جانپناه کول جنو به قله می‌رسد. به علاوه می‌توان از طریق روستاهای دره تخت و تیون و شهر درود و پیمایش خط الراسی اشترانکوه هم به این قله صعود کرد که به علت ساختار سنگی نیاز به مهارت‌ دارد.این مسیر برای صعود در زمستان مناسب نمی‌باشد چرا که پر از دره و خطر ریزش بهمن وجود دارد. در زمستان از مسیر هرم‌ها استفاده می‌شود که با وسایل فنی امکان‌پذیر است. کول جنو را سخت‌ترین قله منطقه اشترانکوه می‌دانند بهترین زمان صعود به قله در اواخر بهار و اوایل تابستان است. ولی در فصل پاییز و زمستان در صورت وجود شرایط جوی مناسب نیز قابل صعود است .

گزارش برنامه :

ساعت 7.10 دقیقه صبح روز پنج شنبه مورخ 19 مهر 97 از مقابل باشگاه با 13 نفر از همراهان ویک دستگاه مینی بوس هیوندا به سمت شهر اراک و ازنا حرکت نمودیم . پس اخذ صورتحساب و انجام کارهای لازم ساعت 8 راهی شده و در بین راه با خانواده محترم اورنگی که از اراک و شهباز تشریف میاوردند هماهنگ نمودیم تا در شهر ازنا با راهنمایان عزیزی که از خرم آباد تشریف میاوردند ملاقات نموده و از آنجا به اتفاق به سمت پای کار در روستای کمندان برویم . بدلیل مدیریت زمان مجبور شدیم ناهار را در داخل مینی بوس صرف کنیم . ولی با تمامی این تمهیدات ساعت 14:25 از طریق ازنا روستای گرجی و دره تخت به کمندان رسیدیم .

سواری ها را در انتهای روستا و در  محوطه باغی که آلاچیق های برای پذیرای از مسافرین و مشتاقان دیدار تونل برفی داشت پارک کردیم و با راننده مینی بوس برای فردا قرار گذاشته و پس از مراسم معارفه و تقسیم وظایف ساعت 15 از ارتفاع 2100 متری در جهت شرق دره انتهای روستا حرکت کردیم .پس از طی 3 کیلومتر دره به دو شاخه تقسیم می شد . دره سمت راست به طرف تونل برفی میرفت و پاکوب سمت چپ به طرف پناهگاه شادروان سلیمانی ، ما در این مسیر و پس از طی 5 کیلومتر در زمان یک ساعت و نیم پیمایش با حمل کوله های سنگین به چشمه بهادر در ارتفاع 2345 متری رسیدیم . چشمه ای با آبی گواراکه علیرغم کم آبی کشورمان کماکان صدای ریزش آن بر صخره ها دلبری می کرد . ده دقیقه ای استراحت کردیم و کمی تنقلات صرف شد سپس از مسیر پاکوب بالای چشمه در جهت شمالغربی به سمت یال و گردنه ای که پناهگاه در دور دست نمایان بود حرکت کردیم . بعداز 1.5 ساعت پیمایش در ارتفاع 2836 متری به چشمه زیر پناهگاه رسیدیم و بعد از کمی استراحت در جهت شمال و از پاکوب مشخص راهی پناهگاه شدیم .ساعت 18.30 به  پناهگاه شادروان سلیمانی در ارتفاع 3030 متری رسیدیم . این پناهگاه با همت کوهنوردان الیگودرز مجهز به سیستم روشنایی با استفاده از پنل های خورشیدی شده است و گنجایش حداکثر 20 الی 25 نفر را دارد . پناهگاه پر بود و اطراف آن هم چادر های زیادی زده شده بود .حتی بعضی از کوهنوردان بدلیل عدم حمل چادر مجبور شدند در کنار سکوی پناهگاه بیواک کنند . گرچه هوا و دمایی محیط مساعدت داشت ولی شبی همراه با وزش باد و سرد را سپری کردند . پناهگاه دارای سرویس بهداشتی بود و آب لوله کشی بود. ولی در زمان صعود ما فاقد آب بود لذا بهتر آن است که حتما از چشمه زیر پناهگاه آب همراه داشت . . بهر حال تیم ما در سه نقطه کنار هم چادر ها را برپا کرد. و قرار شد ساعت5 بیدار باش و ساعت 6 صبحانه خورده حرکت کنیم و کوله های قله را فقط با لباس گرم تنقلات و آب حمل نماییم .

سرپرست از قبل تیمی که می بایستی تیغه ها را صعود نماید مشخص کرده بود . لذا صبح ساعت6:20 کمپ را ترک و در مسیر شمال پناهگاه از پاکوب مشخص و اندکی عبور از روی سنگ ها  به آب حاصل از ذوب یخچال   سیاه چال  رسیدیم . لختی استراحت کردیم . و بعداز پیمایش یک ساعته از پناهگاه  در ساعت 7:20 به ابتدای تیغه ها در ارتفاع 3250 متری رسیدیم . دراینجا سرپرست تیم را به دو قسمت تقسیم کرد و تیم تیغه ها با راهنمایی آقای خمسه و به ترتیب چیده مان آقای خمسه خانم بیک زاده آقای طاهری خانم توکلی آقای گلباز خانم صابری اقایان عبدالمالکی ، بیک زاده رسولی از مسیر ابتدای تیغه ها  اقدام به صعود نمودند و تیم دیگر با راهنمایی جناب رسول میرزایی و سرپرستی خانم شادی میرزایی از مسیر پاکوب سمت چپ به طرف شصت خدا حرکت کردند و در بین راه هر دو تیم با بیسیم با هم در ارتباط بودند. برای صعود از تیغه ها فقط از کلاه کاسک استفاده نمودیم . زیرا مسیر دارای گیره های مناسب بود و تیم فنی انتخابی بدون هیچ گونه مشکلی از تمامی کراکس ها عبور کرده و از یک مسیر دست به سنگ فوق العاده لذت برد . مسیری که گاهی زیر پایت ده ها متر دیواره و پرتگاه داشت . البته در دو نقطه رول کوبی های جدیدی دیده می شد . که حکایت از ایمن سازی مسیر جهت فصول سرد داشت . البته در 100 متر انتهای تیغه هم یک کارگاه وجود داشت که جهت آن دسته از کسانی است که میخواهند از دهلیز و پاکوب سمت راست استفاده نمایند .تقریبا از آنجا هم امکان صعود مهیا ست. که بنظرم تفاوتی با مسیر صعود شصت خدا نداشت. بهر حال پس از صعودی دلچسب ابتدا تیم مسیر شصت خدا و بافاصله زمانی اندکی تیم تیغه ها در ساعت 9.50 برفراز قله 3813 متری کول جنو قرار گرفتند . البته در کنار تیم ما تیمی از بروجرد هم بود و شادی صعود را با هم به اشتراک گذاشتیم و از صدای زیبای یکی از همنوردان با سرودی لری لذت برده و متعاقب آن موسیقی باران باران را خواندیم . بعد از کمی عکاسی ، ویدیویی با محتوای پیام تبریک سالگرد ازدواج جناب عبدالملکی که برای همسرشان ضبط شد شادی و لذت صعود را دو چندان کرد. در بالای قله جناب خمسه و میرزایی به معرفی قلل همجوار و نحوه صعود خط الراسی اشترانکوه پرداختند . که انشالله در سال آینده در صورت تصویب کارگروه کوهنوردی انجام پذیرد . تیم ساعت 10.30 و از مسیر شصت خدا اقدام به فرود نمود و ساعت 13.20 به پناهگاه رسیدیم بازار عکاسی در مسیر برگشت داغ بود . پس از صرف ناهار و جمع آوری کمپ و گرفتن عکس دست جمعی ساعت 14.50 به سمت پایه کار حرکت کردیم . و ساعت 17.30 به محل پارک اتومبیل ها رسیدیم و بعداز تعویض لباس ها با دوستانی که از خرم آبادو اراک در برنامه حضور داشتند خداحافظی نمودیم .  ساعت 18.10 به سمت ازنا اراک حرکت کردیم . در بین راه هوس کباب بعداز صعود دامن گیر تیم شد و در یک رستوران شام را صرف کرده به راه مان ادامه دادیم . ساعت 2 بامداد روز شنبه 21 مهر ماه در کمال صحت و سلامت به شهر کرج رسیدیم . و از یکدیگر تا برنامه ای دیگر خداحافظی نمودیم .

جا دارد از زحمات و محبت جنابان خمسه و میرزایی که در این برنامه کمک حال تیم  بودند  کمال تشکر را بنماییم . به امید فتح قله های عشق و زندگی

 

اعضا شرکت کننده

آبوم تصاویر